کمانی را که نتوانی کشیدن

مکن منع تماشایی ز دیدن

که این گل کم نمی گردد به چیدن

چو ابروی بتان محراب خود کن

مرا از خرمن افلاک، چون چشم

پر کاهی است حاصل از پریدن

نگردد قطع راه عشق، بی شوق