سنگ و سفال را چو عقیق آبدار کن

شرم از حضور مرده دلان جهان مدار

این قوم را تصور سنگ مزار کن

درد پیاله ای به گریبان خاک ریز

خود را شکفته دار به هر حالتی که هست

خونی که می خوری به دل روزگار کن

شبنم زیان نکرد ز سودای آفتاب