که هر عضوی چو دل از بیقراری می تپید از من

ز بی عشقی بهار زندگی دامن کشید از من

وگرنه همچو نخل طور آتش می چکید از من

ز بیدردی دلم شد پاره ای از تن، خوشا عهدی

به حرفی عقل شد بیگانه از من، عشق را نازم

که با آن بی نیازی، ناز عالم می کشید از من

چرا برداشت آن ابر بهاران سایه از خاکم؟