به حرفی عقل شد بیگانه از من، عشق را نازم

وگرنه همچو نخل طور آتش می چکید از من

ز بیدردی دلم شد پاره ای از تن، خوشا عهدی

که هر عضوی چو دل از بیقراری می تپید از من

که با آن بی نیازی، ناز عالم می کشید از من

چرا برداشت آن ابر بهاران سایه از خاکم؟

زبان شکر جای سبزه دایم می دمید از من