مرا چو آبله بگذار تا شوم پامال

شود سپهر زمین گیر از آرمیدن من

هزار مرحله را چون جرس دل شبها

توان برید به آواز دل تپیدن من

نمی رسد چو به کس فیضی از رسیدن من

فغان که زیر فلک نیست آنقدر میدان

که داد وحشت خاطر دهد رمیدن من