گر چه دایم در کنار جویبارم همچو سرو

خاطر آزاده من فارغ است از انقلاب

دربهار و در خزان بر یک قرارم همچو سرو

تا به زانو پایم از گرد کدورت در گل است

آن کهن گبرم که از طوق گلوی قمریان

بر میان صد حلقه زنار دارم همچو سرو

خجلت روی زمین از سنگ طفلان می کشم