آن کهن گبرم که از طوق گلوی قمریان

دربهار و در خزان بر یک قرارم همچو سرو

تا به زانو پایم از گرد کدورت در گل است

گر چه دایم در کنار جویبارم همچو سرو

بر میان صد حلقه زنار دارم همچو سرو

خجلت روی زمین از سنگ طفلان می کشم

بس که از بی حاصلیها شرمسارم همچو سرو