سال هاشد خویش را بر پای دارم همچو سرو

میوه من جز گزیدنهای پشت دست نیست

منفعل از التفات نوبهارم همچو سرو

کوه را از پا درآرد تنگدستیها و من

نارسایی داردم از سنگ طفلان بی نصیب

ورنه از دل شیشه ها در بارم دارم همچو سرو

بس که خوردم زهر غم، چون ریزد از هم پیکرم