بس که خوردم زهر غم، چون ریزد از هم پیکرم

سال هاشد خویش را بر پای دارم همچو سرو

نارسایی داردم از سنگ طفلان بی نصیب

ورنه از دل شیشه ها در بارم دارم همچو سرو

سبزپوش از خاک برخیزد غبارم همچو سرو

با هزاران دست، دایم بود در دست نسیم

صائب از حیرت عنان اختیارم همچو سرو