با هزاران دست، دایم بود در دست نسیم

ورنه از دل شیشه ها در بارم دارم همچو سرو

بس که خوردم زهر غم، چون ریزد از هم پیکرم

سبزپوش از خاک برخیزد غبارم همچو سرو

صائب از حیرت عنان اختیارم همچو سرو