سبزپوش از خاک برخیزد غبارم همچو سرو

نارسایی داردم از سنگ طفلان بی نصیب

ورنه از دل شیشه ها در بارم دارم همچو سرو

بس که خوردم زهر غم، چون ریزد از هم پیکرم

با هزاران دست، دایم بود در دست نسیم

صائب از حیرت عنان اختیارم همچو سرو