گران گشتم به چشمش همچو خواب آهسته آهسته

فریب روی آتشناک او خوردم، ندانستم

که خواهد خورد خونم چون کباب آهسته آهسته

ز بس در پرده افسانه با او حال خود گفتم

سرایی را که صاحب نیست، ویرانی است معمارش

دل بی عشق، می گردد خراب آهسته آهسته

به این خرسندم از نسیان روزافزون پیریها