سرایی را که صاحب نیست، ویرانی است معمارش

که خواهد خورد خونم چون کباب آهسته آهسته

ز بس در پرده افسانه با او حال خود گفتم

گران گشتم به چشمش همچو خواب آهسته آهسته

دل بی عشق، می گردد خراب آهسته آهسته

به این خرسندم از نسیان روزافزون پیریها

که از دل می برد یاد شباب آهسته آهسته