تا مگر با خبر از صورت عالم گردد

دستش از کار ببر، راه به گلزارش ده

سرمه خواب ازان چشم سیه مست بشو

شمع بالین ز دل و دیده بیدارش ده

به کف آیینه ای از حیرت دیدارش ده

نیست از سنگ دلم، ورنه دعا می کردم

کز نکویان، به خود ای عشق سر و کارش ده