آنقدر باش که اشکی بدود بر مژگان

خانه پردازتر از سیل بهار آمده ای

چشم بد دور، که چون جام و صراحی ز ازل

در خور بوس و سزاوار کنار آمده ای

گر به دلجویی دلهای فگار آمده ای

بارها کاسه خورشید پر از خون دیدی

تو به این خانه به دریوزه چه کار آمده ای؟