چون آب روان می گذرد عمر و تو غافل

گر در خور این باده مرا حوصله بودی

شیرازه جمعیتش ازهم نگسستی

با بلبل ما غنچه اگر یکدله بودی

ای وای درین قافله گر فاصله بودی

صائب سر زلف سخن از دخل حسودان

آشفته نشد تا تو درین سلسله بودی