طبع بی می نکند نشو و نما ای ساقی

دهنم از لب شیرین تو شد تنگ شکر

چون بگویم به دو لب، شکر ترا ای ساقی؟

شعله بی روغن اگر زنده تواند بودن

صائب تشنه جگر را که کمین بنده توست

از نظر چند برانی به جفا ای ساقی؟