خلاصی ده مرا زین عالم بیگانه ای ساقی

اگر چه آب و خاک من عمارت بر نمی دارد

ز درد باده کن تعمیر این ویرانه ای ساقی

برآر از پرده مینا شراب آشنارو را

به خورشید سبک جولان، فلک بسیار می نازد

به دور انداز ساغر را تو هم مستانه ای ساقی

حریف باده بی غش، ز غشها پاک می باید