به دور انداز ساغر را تو هم مستانه ای ساقی

برآر از پرده مینا شراب آشنارو را

خلاصی ده مرا زین عالم بیگانه ای ساقی

به خورشید سبک جولان، فلک بسیار می نازد

حریف باده بی غش، ز غشها پاک می باید

جدا کن عقل را از ما، چو کاه از دانه ای ساقی

کشاکش می برد هر ذره خاکم را به صحرایی