کشاکش می برد هر ذره خاکم را به صحرایی

به دور انداز ساغر را تو هم مستانه ای ساقی

حریف باده بی غش، ز غشها پاک می باید

جدا کن عقل را از ما، چو کاه از دانه ای ساقی

ز هم مگذار اجزای مرا بیگانه ای ساقی

مرا سرمای زهد خشک چند افسرده دل دارد؟

بریز از پرتو می، رنگ آتشخانه ای ساقی