جدا کن عقل را از ما، چو کاه از دانه ای ساقی

به خورشید سبک جولان، فلک بسیار می نازد

به دور انداز ساغر را تو هم مستانه ای ساقی

حریف باده بی غش، ز غشها پاک می باید

کشاکش می برد هر ذره خاکم را به صحرایی

ز هم مگذار اجزای مرا بیگانه ای ساقی

مرا سرمای زهد خشک چند افسرده دل دارد؟