چو محبوسان به یک منزل نشسته

تو را ای سرنشیب پای در گل

جهان آن تو و تو مانده عاجز

ز تو محرومتر کس دیده هرگز

به دست عجز پای خویش بسته

نشستی چون زنان در کوی ادبار

نمی داری ز جهل خویشتن عار