که آن چون نقطه وین دور محیط است

چرا در جنبشند این هر دو مادام

که یک لحظه نمی گیرند آرام

مگر دل مرکز عرش بسیط است

برآید در شبانروزی کم و بیش

سراپای تو عرش ای مرد درویش

از او در جنبش اجسام مدور