برآید در شبانروزی کم و بیش

که یک لحظه نمی گیرند آرام

مگر دل مرکز عرش بسیط است

که آن چون نقطه وین دور محیط است

سراپای تو عرش ای مرد درویش

از او در جنبش اجسام مدور

چرا گشتند یک ره نیک بنگر