«الست بربکم» ایزد که را گفت

هوای تاب مهر و نور خورشید

به یاد آور مقام و حال فطرت

کز آنجا باز دانی اصل فکرت

که بود آخر که آن ساعت «بلی» گفت

در آن روزی که گلها می سرشتند

به دل در قصه ایمان نوشتند