کز او گاهیت خوف و گه رجا بود

اگر نوری ز خود در تو رساند

تو را از هستی خود وا رهاند

چه حاصل مر تو را زین بود نابود

نترسد زو کسی کو را شناسد

که طفل از سایه خود می هراسد

نماند خوف اگر گردی روانه