نترسد زو کسی کو را شناسد

تو را از هستی خود وا رهاند

چه حاصل مر تو را زین بود نابود

کز او گاهیت خوف و گه رجا بود

که طفل از سایه خود می هراسد

نماند خوف اگر گردی روانه

نخواهد اسب تازی تازیانه