اگر ببریده شد زلفش چه غم بود

نماند در جهان یک نفس مومن

چو دام فتنه می شد چنبر او

به شوخی باز کرد از تن سر او

که گر شب کم شد اندر روز افزود

چو او بر کاروان عقل ره زد

به دست خویشتن بر وی گره زد