شدی آفتاب از نهیبش نهان

چو او دست بردی به سوی کمان

نرستی کس از تیر او بی گمان

به رنگ طبرخون شدی این جهان

یکی چرخ را برکشید از شگاع

تو گفتی که خورشید شد در شراع

به تیری که پیکانش الماس بود