کای دل امشب تو را چه اندوه است؟

ادب بندگی بجا آورد

ناگه آمد به گوشش آوازی

که همی گفت غصه پردازی،

وین چه بار گران تر از کوه است؟

مرغی از طرف باغ ناله کشید

بر تو داغی بسان لاله کشید،