بعد دیری به خویش باز آمد

می روم کوبه کوی و جای به جای»

این سخن گفت و زد یکی فریاد

یک زمانی به روی خاک افتاد

رخ به خون تر، ترانه ساز آمد

شد خروشان به دلخراش آواز

غزلی سینه سوز کرد آغاز