قفس آسا، به تن فتادش چاک

داد آن قوم را چو دیو فرار

لیک نامقبلی ز کین داری

ضربتی زد به سینه اش، کاری

مرغ او کرد رو به عالم پاک

دوستان در خروش و گریه، چو میغ

که: «برفت از جهان عتیبه، دریغ!»