که: «برفت از جهان عتیبه، دریغ!»

قفس آسا، به تن فتادش چاک

مرغ او کرد رو به عالم پاک

دوستان در خروش و گریه، چو میغ

گوش ریا چو آن خروش شنید،

موکنان بر سر عتیبه دوید

دید نقش زمین، نگارش را