گوش ریا چو آن خروش شنید،

مرغ او کرد رو به عالم پاک

دوستان در خروش و گریه، چو میغ

که: «برفت از جهان عتیبه، دریغ!»

موکنان بر سر عتیبه دوید

دید نقش زمین، نگارش را

غرق خون، نازنین شکارش را