مهر آن مه بس که در جانش نشست

بود در بست و گشاد مهد او

گه تنش را شستی از مشک و گلاب

گه گرفتی پیکرش در شهد ناب

چشم مهر از هر که غیر از او ببست

گر میسر گشتی اش بی هیچ شک

کردی اش جا در بصر چون مردمک