برگ گل را دادی از گلگونه زیب

بر کمان ابروان از وسمه، توز

تا ز جان او به زنگاری کمان

صید کردی مایه امن و امان

تا بدان رنگش ز دل بردی شکیب

دانه مشکین نهادی بر عذار

تا بدان مرغ دلش کردی شکار