گه چو بهر خدمتی کردی قیام

ز آن بهانه آستین را برزدی

تا نگارین ساعد او آشکار

دیدی و، کردی به خون چهره، نگار

سخت تر برداشتی از جای گام

تا ز بانگ جنبش خلخال او

تاج در فرقش، شدی پامال او