ز آرزوی وصل او، شد بیقرار

دید بر رخسار او خال سیاه

گشت از آن خال سیه حالش تباه

دید جعد بیقرارش بر عذار

شوقش از پرده برون آورد، لیک

در درون اندیشه ای می کرد نیک

که مبادا گر چشم طعم وصال