بهر پرسش پیش خویش اش خواندند

هر دو را شد دل ز هجر او دو نیم

چون ز حال او خبر جستند باز

محرمان کردندشان دانای راز

با وی از هر جا حکایت راندند

شد یقین کن قصه از وی راست بود

داستانی بی کم و بی کاست بود