نه نصیحت مانده بر یادم نه پند!»

ور فتاده چشم من بر روی او

کرده ام روی از دو عالم سوی او

در تماشای رخ آن دلپسند

چون شه از پند سلامان شد خموش

شد حکیم اندر نصیحت سخت کوش

گفت: کای نوباوه باغ کهن!