شد مه و خورشید را منزل هلال

کرد پیدا زورقی چون ماه نو

برکنار بحر اخضر، تیزرو

هر دو رفتند اندر او آسوده حال

شد روان، از بادبان پر ساخته

همچو بط سینه بر آب انداخته

راه را بر خود به سینه می شکافت