باغ دولت را گل نوخاسته

چشم انسان را جمالت مردمک!

روضه جان را نهال نوبری

آسمان را آفتاب دیگری

برج شاهی را مه ناکاسته

عرصه آفاق لشکرگاه توست

سرکشان را روی در درگاه توست