خاطرش از زندگانی تنگ شد

طعنه بدخواه و پند نیک خواه

چون سلامان آن نصیحت ها شنید

جامه آسودگی بر خود درید

سوی نابود خودش آهنگ شد

چون حیات مرد، نی درخور بود

مردگی از زندگی خوشتر بود