وز جمال خویش چشمم دوخته!

هر شب آوردی به کنج خانه روی

با خیال یار خویش افسانه گوی

کای ز هجر خویش جانم سوخته!

عمرها بودی انیس جان من

نوربخش دیده گریان من

خانه در کوی وصالت داشتم