ریخت بالای وی از سر تا قدم

بی غمی در آن دروغ افسانه ای ست!

چون گل آدم سرشتند از نخست

شد به قدش خلعت صورت درست،

چل صباح ابر بلا، باران غم

چون چهل بگذشت روزی تا به شب

بر سرش بارید باران طرب