چون بدانستی حکیم آن حال را

کام او ز آن شهد، شکر ریز شد

هر گه ابسال اش فرایاد آمدی

وز فراق او به فریاد آمدی،

آفریدی صورت ابسال را

یک دو ساعت پیش چشمش داشتی

در دل او تخم تسکین کاشتی