یافتی تسکین چو آن رنج و الم

آفریدی صورت ابسال را

یک دو ساعت پیش چشمش داشتی

در دل او تخم تسکین کاشتی

رفتی آن صورت به سر حد عدم

همت عارف چو گردد زورمند

هر چه خواهد، آفریند بی گزند