حمد خدایی ست که از کلک «کن»

بوی خوشش طعمه جان بس تو را

آنچه نگارد ز پی این رقم

بر سر هر نامه دبیر قلم،

بر ورق باد نویسد سخن

چون رقم او بود این تازه حرف

جز به ثنایش نتوان کرد صرف