ناشده از خوی بدت دل تهی

هر چه بیابی به از آن می طلب!

هر که به خس کرد قناعت، خسی است

به طلبی کن که به از به بسی است

کی رسد از نظم تو بوی بهی

هر چه به دل هست ز پاک و پلید

در سخن آید اثر آن پدید