کی رسد از نظم تو بوی بهی

هر که به خس کرد قناعت، خسی است

به طلبی کن که به از به بسی است

ناشده از خوی بدت دل تهی

هر چه به دل هست ز پاک و پلید

در سخن آید اثر آن پدید

چون گره نافه گشاید نسیم